Raźniak reżyseruje operę, teatr muzyczny i dramat, a do większości swoich przedstawień sam pisze libretta i adaptacje. Z wykształcenia aktor, łączy pracę nad postacią z dramaturgią muzyczną, kompozycją współczesną i multimediami.
Ostatnie realizacje
Do jego ostatnich realizacji należą Il trionfo del Tempo e del Disinganno Haendla dla Polskiej Opery Królewskiej (2025, w 2026 pokazane na Bydgoskim Festiwalu Operowym); Solaris, nowa opera Karola Nepelskiego do jego własnego libretta wg Stanisława Lema, wystawiona wewnątrz krakowskiego synchrotronu SOLARIS (Opera Rara i Narodowy Stary Teatr, 2024); prapremiera Nocy kruków Zygmunta Krauzego do libretta Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk (Polska Opera Królewska, 2022) oraz Bunkier. Fake Opera Wojciecha Błażejczyka, napisany i wyreżyserowany na Warszawską Jesień (2021).
Technologia towarzyszy tej pracy od początku: jego pierwszy Solaris, opera elektroniczna przygotowana na Malta Festival w 2008, zestawiał mowę aktorów z elektronicznym śpiewem wyzwalanym algorytmicznie, a opera z 2024 pod tym samym tytułem połączyła generowany komputerowo śpiew z udziałem AI z żywym zespołem instrumentalnym.
W teatrze dramatycznym wyreżyserował Małą Apokalipsę 20XX wg Tadeusza Konwickiego z zespołem Narodowego Starego Teatru (2024) oraz Zmierzch bogów wg Viscontiego w Hali Pomp Muzeum Wodociągów w Bydgoszczy (2026). Od 2017 reżyseruje słuchowiska i adaptacje audialne dla Audioteki i Radia Kraków; w 2023 otrzymał za tę pracę Nagrodę im. Ireny i Tadeusza Byrskich.
Instytucje i festiwale
Współpracuje z Polską Operą Królewską w Warszawie, Narodowym Starym Teatrem im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie oraz festiwalami Opera Rara i Warszawska Jesień. Wcześniejsze przedstawienia powstały dla Och-Teatru i Teatru Muzycznego „Roma” w Warszawie, Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza w Gdyni, Teatru Powszechnego i Teatru CHOREA w Łodzi, Białostockiego Teatru Lalek, a ostatnio dla Teatru Polskiego w Bydgoszczy.
Praca za granicą
Jego opera Birdy została pokazana na festiwalu Tête à Tête w londyńskiej RADA w 2019. W 2016 i 2019 reżyserował sceny z Hamleta na Sam Wanamaker Festival w Shakespeare’s Globe, a w 2019 warszawską część projektu Świat czyta Kochanowskiego, granego równocześnie w Warszawie, Londynie, Nowym Jorku, Los Angeles, Madrycie i Atenach. Odbył staż reżyserski w moskiewskim GITIS-ie, prowadził warsztaty i kursy mistrzowskie na University of Cincinnati, w Emerson College, na UCLA, w Centralnej Akademii Dramatu w Pekinie, Drama Studio London, na Ruhrtriennale, w ARIA Corse i na UNAM w Meksyku.
Dyrekcja, pedagogika i wykształcenie
W latach 2020–2024 był dyrektorem Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie — jednej z najstarszych publicznych scen w Polsce, założonej w 1781 — gdzie w programie stawiał na stabilizację zespołu i międzynarodowe koprodukcje, i gdzie wyreżyserował Solaris i Małą Apokalipsę 20XX.
Wykłada w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, gdzie był prodziekanem, a następnie dziekanem Wydziału Aktorskiego, a w kadencji 2016–2020 prorektorem do spraw studenckich i międzynarodowych. We własnej praktyce łączy metody wywodzące się z tradycji Grotowskiego z technikami viewpoints i devised theatre — sam określa to jako poszukiwanie pomostu między środkowoeuropejską a zachodnią myślą teatralną.
Urodzony w Moskwie w 1982, w 2006 ukończył aktorstwo w specjalności wokalno-estradowej w krakowskiej PWST oraz zarządzanie kulturą na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 2010 reżyserię w warszawskiej Akademii Teatralnej. Debiutował w 2010 Wassą Żeleznową Gorkiego w Och-Teatrze, we własnym przekładzie, z Krystyną Jandą i Jerzym Trelą w rolach głównych. W 2013 uzyskał doktorat, w 2015 habilitację, a w 2025 tytuł profesora sztuk teatralnych.
- 2025—
- Profesor, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie
- 2020—2024
- Dyrektor, Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie
- 2019
- Waldman Professor in Theatre Arts, Emerson College w Bostonie
- 2016—2020
- Prorektor ds. studenckich i międzynarodowych, Akademia Teatralna w Warszawie
- 2014—2016
- Prodziekan, następnie dziekan Wydziału Aktorskiego, Akademia Teatralna w Warszawie
- 2011—2014
- Wykładowca, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu, AST w Krakowie
- Języki
- polski i rosyjski (natywnie) · angielski (biegle) · francuski (komunikatywnie)
Nota biograficzna — do programów i materiałów prasowych
Waldemar Raźniak jest polskim reżyserem, librecistą i profesorem sztuk teatralnych, pracującym między współczesną operą, repertuarem barokowym i klasycznym a przedstawieniem interdyscyplinarnym. Reżyserował prapremiery Bunkra. Fake Opery Wojciecha Błażejczyka (Warszawska Jesień, 2021), Nocy kruków Zygmunta Krauzego (Polska Opera Królewska, 2022) i Solaris Karola Nepelskiego wg Stanisława Lema, wystawionego wewnątrz synchrotronu i łączącego śpiew generowany z udziałem AI z żywym zespołem (Opera Rara i Narodowy Stary Teatr, 2024), a także sceniczną realizację oratorium Il trionfo del Tempo e del Disinganno Haendla (Polska Opera Królewska, 2025). Do większości swoich przedstawień sam pisze libretta i adaptacje. Jego spektakle pokazywano na festiwalu Tête à Tête w Londynie i w Shakespeare’s Globe; wykładał na UCLA, w Emerson College, w Centralnej Akademii Dramatu w Pekinie i na UNAM w Meksyku. W latach 2020–2024 był dyrektorem Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.
